سکوت

ارزش لحظه ها...!

mortezads — Mon, 02 Nov 2009 06:34:18 GMT

To realize The value of a sister Ask someone Who doesn't have one.

ارزش يک خواهر را، از کسي بپرس که آن را ندارد.

To realize The value of ten years: Ask a newly Divorced couple.

ارزش ده سال را، از زوج هائي بپرس که تازه از هم جدا شده اند.

To realize The value of four years: Ask a graduate.

ارزش چهار سال را، از يک فارغ التحصيل دانشگاه بپرس.

To realize The value of one year: Ask a student who Has failed a final exam.

ارزش يک سال را، از دانش آموزي بپرس که در امتحان نهائي مردود شده است.

To realize The value of one month: Ask a mother who has given birth to a premature baby.

ارزش يک ماه را، از مادري بپرس که کودک نارس به دنيا آورده است.

To realize The value of one week: Ask an editor of a weekly newspaper.

ارزش يک هفته را، از ويراستار يک مجله هفتگي بپرس.

To realize The value of one hour: Ask the lovers who are waiting to meet.

ارزش يک دقيقه را، از کسي بپرس که به قطار، اتوبوس يا هواپيما نرسيده است.

To realize The value of one-second: Ask a person who has survived an accident.

ارزش يک ثانيه را، از کسي بپرس که از حادثه اي جان سالم به در برده است.

To realize The value of one millisecond: Ask the person who has won a silver medal in the Olympics.

ارزش يک ميلي ثانيه را، از کسي بپرس که در مسابقات المپيک، مدال نقره برده است.

Time waits for no one. Treasure every moment you have. You will treasure it even more when you can share it with someone special.

زمان براي هيچکس صبر نمي کند. قدر هر لحظه خود را بدانيد. قدر آن را بيشتر خواهيد دانست، اگر بتوانيد آن را با ديگران نيز تقسيم کنيد.

To realize the value of a friend: Lose one.

براي پي بردن به ارزش يک دوست، آن را از دست بده.

Forward this letter to friends, to whom you wish good luck. Peace, love and prosperity to all .

اين نوشته را به دوستان خود يا هر کسي که برايش آرزوي خوشبختي داريد، ارسال کنيد. صلح، عشق و کاميابي ارزاني همگان باد.

برزخ 05

mortezads — Wed, 16 Sep 2009 13:46:53 GMT

به درب دروازه ی ۰۵ کرمان رسیدم.از اتومبیل پیاده شدم ، خداحافظی کردم و

به سوی درب ۰۵ راه افتادم.وارد پادگان شدم ، حس عجیبی بهم دست داده بود.

انگار که می خواهم ۲ ماه به زندان بروم، هیچکس را نمی شناختم.

همان اول کار که می خواستن ما را تقسیم کنند دو تا دوست پیدا کردم.

هر دو نفر آنها بچه ی اصفهان بودن و مثل من امریه آتش نشانی داشتن.

تقسیم شدیم ، وقتی به گروهانمان رسیدیم به ما لباس دادن ، لباس خاکی

بعد وقت شام شد ،شامی که در روشنی هوا باید می خوردیم. روز اول هیچکسی

غذا نخورد الا بعضی ها، از بس که ....

بگذریم.هفته ی اول هر موقع که می رفتم پای باجه ی تلفن نمی توانستم صحبت کنم

صدای گرم مادر در غربت پادگان ، چی می شد !

وقتی مدتی گذشت و آموزش ها شروع شد دیگر به فضای پادگان عادت کرده بودیم ولی

هر وقت از موضوعی ناراحت می شدم با شنیدن صدای گرم مادر آرام می شدم.

روزها و شب ها می گذشت ، در این ۲ماه آموزشی همه ی سختی ها ، بد و خوب

دنیا را نچشیدم ولی آنها را تا عمق وجودم حس کردم.میدان تیر ، رژه ، پا مرغی و ...

اینها ساده بود ولی غربت آنجا و خرد کردن شخصیت ، روح آدم را شکسته و پیر می کرد.

اگر کسی در دوران آموزشی با فهم باشه قدر خیلی از چیز ها را می داند مانند :

خانواده ( زحمات پدر و مادر )،زندگی در آرامش و راحتی ، سلامتی و ...

هفته های آخر از راه رسید و ماه رمضان هم شروع شد ، همه خوشحال بودن که

در ماه رمضان زیاد سخت نمی گیرن ولی بر عکس شد ، همان موقع تمرین رژه

بیشتر شد و بیشتر سخت می گرفتن ، خدا ببخشتشون.روز های سخت تمام شد

و روز جشن تحلیف فرا رسید.گروهان ما جلوی فرمانده پادگان سنگ تمام گذاشت چون

جنگ سر نیزه با ما بود و بچه ها کولاک کردند.فرمانده گروهان از خوشحالی نمی دانست

چه کار کند ، کارش که با ما تمام شد دیگر در گروهان پیدایش نشد حتی برای خداحافظی !

روز ترخیص بچه ها با چشمان خیس همدیگر را در آغوش می گرفتن و خداحافظی می کردن.

ولی در آخر باید بگم دم گروهبان وظیفه ها یی که بالای سر ما بودن گرم ، تا آخریم ثا نیه ها با

بچه ها بودن و کار ترخیصی بچه ها را درست می کردند.

از من به شما دوستان نصیحت ، قدر خانواده و تک تک لحظات زندگی تان را بدانید.

نویسنده : گروهبان سوم وظیفه مرتضی دلگشا سعدی

( سرباز ارتش ۰۵ کرمان)

من آمدم

mortezads — Sat, 12 Sep 2009 15:00:18 GMT

با سلام خدمت دوستان و همراهان عزیز

از دوران سخت آموزشی در ۰۵ کرمان با دستی پر از نوشته برگشتم .

آخر اگر خدا بخواهد دوران آموزشی من در ارتش ۰۵ کرمان تمام شد برای همیشه و

من دوباره به آغوش گرم خانواده بازگشتم.

در این مدت اتفاقات جالبی برایم اقتاد که می خواهم آنها را با نام برزخ ۰۵

برای شما بنویسم.

منتظر برزخ ۰۵ باشید.

بزودی ...

خدمت مقدس سربازی

mortezads — Wed, 08 Jul 2009 19:53:18 GMT

دوستان و همراهان عزیز به مدت 2 ماه از حضورتان مرخص می شوم.

انشاا... بعد از 2ماه با نوشته های جدید می آیم.

من هم سرباز شدم.

نمی دانم چه بگویم

mortezads — Wed, 01 Jul 2009 07:16:18 GMT

کوله بارت را بستی و رفتی از کنار ما

نمی دانم چه بگویم

ما ویران شدیم از رفتن تو ای مادر جان

هر که رسد از مهر تو گوید

نمی دانم تو مادر بودی یا فرشته

اگر نیستی دیگر کنار ما

اما بدان

هست خاطراتت در یادمان

(( تقدیم به روح مادر بزرگ عزیزم ))

دل نوشته : مرتضی دلگشا سعدی

فیلم امداد و نجات کوهستان

mortezads — Thu, 25 Jun 2009 18:54:18 GMT

گروه دلگشا سعدی تقدیم می کند

با همکاری

روابط عمومی و امور بین الملل

سازمان آتش نشانی و خدمات ایمنی شهرداری شیراز

تهیه کننده - نویسنده و کار گردان :

مرتضی دلگشا سعدی

بازیگران:

سینا رئیسی - غفار آئین

علی قاسمی - مهدی بابایی - هاشم محقق - نامجو وصالی

محسن موسی زاده - مرتضی طراوت نژاد - شیرین خوب یاری

تصویر برداران: صدابرداران:

مرتضی دلگشا سعدی / بهزاد امین

محمود رضا برهانی غلام رضا فرامرزی

مشاور کارگردان: / دستیاران کارگردان:

مجید حسنی اردکانی محمود رضا برهانی - غلام رضا فرامرزی

تدوین : / دستیار تدوین :

مرتضی دلگشا سعدی سمیرا زارع پارسی

کارشناسان: امین صادق پور - علی قاسمی

مدیر روابط عمومی : مهدی مرادی

عکس : مرضیه بخسکار / تصویر بردار پشت صحنه : سهراب نظری

با تشکر از :

مدیریت محترم و پرسنل

سازمان آتش نشانی و خدمات ایمنی شهرداری شیراز

اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان فارس

موسسه سینمایی آرش اردیبهشت

شرکت فیلمسازی جام جم شیراز

انجمن صنفی دست اندر کاران سینما - تئاتر و تلویزیون استان فارس

تهیه شده در :

گروه دلگشا سعدی

بهار ۸۸

برای تهیه این فیلم می توانید با ما تماس بگیرید :

www.delgoshasaadi.ir

جملات زیبا و آموزنده

mortezads — Tue, 19 May 2009 18:37:26 GMT

Three things in life that are never certain.
سه چیز در زندگی پایدار نیستند.

-Dreams
رویاها

-Success
موفقیت ها

-Fortune
شانس

Three things in life that,one gone never come back.
سه چیز در زندگی قابل برگشت نیستند.

-Time
زمان

-Words
کلمات

-Opportunity
موقعیت

Three things in life that can destroy a man/woman.
سه چیز در زندگی انسان را خراب می کنند.

-Alcohl
الکل

-Pride
غرور

-Anger
عصبانیت

Three things that make a man/woman
سه چیز انسانها رو می سازند.

-Hard work
کار سخت

-Sincerity
صدق و صفا

-Commitment
تعهد

Three things in life that are most valuable.
سه چیز د زندگی خیلی با ارزش هستند.

-Love
عشق

-Self-confidence
اعتماد به نفس

-Friends
دوستان

Three things in life that may never be lost.
سه چیز در زندگی هستند که نباید از بین بروند.

-Peace
آرامش

-Hope
امید

-Honesty
صداقت

بیا باهم بخندیم

mortezads — Thu, 14 May 2009 08:48:40 GMT

توی این زمونه ناراحتی فراوونه

اما تو باید بخندی

با غصه ها بجنگی

رسم آدم ها شده باور نداشتن رویا

اما همین رویاها یه روز می شوند واقعیت ما

حالا بیا بخندیم

پر بکشیم با رویا تا اوج آسمان

بریم غم و رها کنیم

شادی را صدا کنیم

بیا با هم بخندیم

درب را روی غم و غصه ها ببندیم

بیا باهم بخندیم

دل نوشته : مرتضی دلگشا سعدی

نامه ای از طرف خدا

mortezads — Tue, 12 May 2009 18:17:40 GMT

امروز صبح که از خواب بیدار شدی، نگاهت می کردم، امیدوار بودم که با من حرف بزنی، حتی برای چند کلمه، نظرم را بپرسی یا برای اتفاق خوبی که دیروز در زندگی ات افتاد،از من تشکر کنی، اما متوجه شدم که خیلی مشغولی، مشغول انتخاب لباسی که می خواستی بپوشی، وقتی داشتی این طرف و آن طرف می دویدی تا حاضر شوی فکر می کردم چند دقیقه ای وقت داری که بایستی و به من بگویی: "سلام"، اما تو خیلی مشغول بودی، یک بار مجبور شدی منتظر شوی و برای مدت یک ربع کاری نداشتی جز آنکه روی یک صندلی بنشینی، بعد دیدمت که از جا پریدی، خیال کردم می خواهی چیزی را به من بگویی، اما تو به طرف تلفن دویدی و در عوض به دوستت تلفن کردی تا از آخرین شایعات با خبر شوی تمام روز با صبوری منتظرت بودم، با آن همه کارهای مختلف گمان می کنم که اصلاً وقت نداشتی با من حرف بزنی، متوجه شدم قبل از نهار هی دور و برت را نگاه می کنی، شاید چون خجالت می کشیدی، سرت را به سوی من خم نکردی تو به خانه رفتی و به نظر می رسید که هنوز خیلی کارها برای انجام دادن داری، بعد از انجام دادن چند کار، تلویزیون را روشن کردی، نمی دانم تلویزیون را دوست داری یا نه؟ در آن چیزهای زیادی نشان می دهند و تو هر روز مدت زیادی را جلوی آن می گذرانی، در حالی که درباره هیچ چیز فکر نمی کنی و فقط از برنامه هایش لذت می بری، باز هم صبورانه انتظارت را کشیدم و تو در حالی که تلویزیون را نگاه می کردی، شام خوردی و باز هم با من صحبتی نکردی موقع خواب، فکر می کنم خیلی خسته بودی، بعد از آن که به اعضای خوانواده ات شب به خیر گفتی، به رختخواب رفتی و فوراً به خواب رفتی، نمی دانم که چرا به من شب به خیر نگفتی، اما اشکالی ندارد، آخر مگر صبح به من سلام کردی؟ احتمالاً متوجه نشدی که من همیشه در کنارت و برای کمک به تو آماده ام، من صبورم، بیش از آنچه تو فکرش را می کنی، حتی دلم می خواهد به تو یاد دهم که چطور با دیگران صبور باشی، من آنقدر دوستت دارم که هر روز منتظرت هستم، منتظر یک سر تکان دادن، یک دعا، یک فکر یا گوشه ای از قلبت که به سوی من آید، خیلی سخت است که مکالمه ای یک طرفه داشته باشی، خوب، من باز هم سراسر پر از عشق منتظرت خواهم بود، به امید آنکه شاید فردا کمی هم به من وقت بدهی آیا وقت داری که این نامه را برای دیگر عزیزانم بفرستی؟ اگر نه، عیبی ندارد، من می فهمم و سعی می کنم راه دیگری بیابم، من هرگز دست نخواهم کشید ...دوستت دارم، روز خوبی داشته باشی دوست و دوستدارت: خدا

خانه دوست كجاست!!!

mortezads — Thu, 07 May 2009 13:23:01 GMT

من دلم ميخواهد خانه اي داشته باشم پر دوست

كنج هر ديوارش دوستانم بنشينند آرام

گل بگو گل بشنو

هر كسي ميخواهد وارد خانه پر مهر و صفامان گردد

شرط وارد گشتن

شستشوي دلهاست

شرط آن داشتن يك دل بي رنگ و رياست

بر درش برگ گلي ميكوبم

و به يادش با قلم سبز بهار مينويسم

اي دوست خانه دوستي ما اينجاست

تا كه سهراب نپرسد ديگر

خانه دوست كجاست!!!